Gelinimiz İngiliz ve hayır aşkları her Türk erkeği gibi yabancı uyruklu kadın görünce bir gece atlarım, iki kere yalarım, üç posta kayarım, hey maşallah ne mal var, üç postayı beş yapalım seksopaliteleriyle başlamadı. Bizimki süpersonik espiriler yaptı yerli ve yabancı dillerde güldürdü kızı, kızın en düşük espirilerine güldü, fikir sundu kız beğendi, kızın fikirlerini bizimki beğendi. Kız uğurda Türkiye topraklarında ev hanımlığını kabul etti, bizimki uğurda evlenmeyi dile getirdi, sevdi, sevildi, evlenildi.

Kızın babası 35 sene evveli İngiltereye göçmüş bir Türk. Anne doğma-büyüme İngiliz. Zaten aşk da 35 sene sülalesini görmeyen İngilterede yaşayan bir Türk’ ün ailesini ziyaretiyle başlar. Çorum’ un köyüne giden İngiliz ailesi ilk haftasını misket misket kakalarını inceledikleri, yünlerinin arasında ellerini dolaştırdıkları koyunlara hayret ederek, paso leblebi yiyip kendilerini kabız ederek, kendilerine bakıp bakıp sırıtan sırıtırken yamulan köy halkıyla el kol şakası yaparak geçirdikten sonra canları çok sıkılır Bodruma geçerler, otelde garson olarak çalışan bizim arkadaşla da yolları böylece kesişmiş olur İngiliz kızın.

Şimdi tabi bu tür evlilikeler kültürel miras sayılacak kadar değerli olmakla beraber tehlikelidir de. En başta kültürel farklılıklar iki taraflı hayretleri oluşturabilir ki kıvırmaya gerek yok, züke züke oluşturur. 50 tane arabanın arka arkaya kornalara abanıp giderken gelin arabasının önündeki arka kapısı açık, cıbız bir arkadaşın elinde kamerayla video çekmesi bir İngiliz için ”kiliseye iki mum dikeydik iyiydi”  taleplerinin nasıl basit kaldığını gösterir ve bu modern hayat için en düşük anlamıyla “hayal kırıklığı” dır.

Aynı anda hem babalara layık hem de babalara getiren kusursuz alet; Kredi Kartı

Şimdi balım tabi o zamanlar cebimizde kuruş yok yani eşeysiz üreme ürünü olsam anca bu kadar sefil olabilirdim. Annem bana hep reddetmis gozlerle bakiyordu, dinledigim şarkilarin hepsinde sevgiden aşktan degil parasizliktan mana cikariyordum. Anlam veremedigim sarkilara sevdam beni günbegün ajdar hayrani yapiyiyordu birak bankalarin kredi karti vermesini belediye otobusleri beni taşınası bir adam olarak bile görmuyordu nerde kaldi banka, kredi, kart…

Tabi az biraz cep gürbüzlenince kapital ister ki bi kredi kartın olsun sevgilinle avmlerde cirit at parayi dert etme cırt cektir, sevgilin acikti mı canı şato büryan mı çekti o zaman cırt çektir, arkadaslarin internetten müebbete yakin taksitlerle bişeler aliyo sen öyle salak salak bakiyor musun o halde ne duruyorsun cırt çektir. eee çektirdin çektirdin babanin parasi sandın butun limiti bitirdin mi o zaman cektirme sırası bankada simdi bankada sana butun ay siktir cektirsin.

Bu biraz danışıklı dövuş işletmen de banka gibi senin bir kredi kartin olsun borçlan ki işletme sana istedigi fantastik pozisyonlari uygulasın ama sen kredi kartı borcunu ne bok yiyip odiyim diye kafana tak ki öyle hakkın yendi mi ceketini alıp gideme gidilecekse donuna kadar soyun götün de yerse git. banka memnun olsun isletme göbek atsin sende hani bana hani bana de iste böyle.
sonuç su güzel bloğum aybalam, kredi kartım var limiti dolmuş ama sana yazabilecegim internetten 10 ay taksitle aldığım bi telefonum olmuş daha ne olsun.

Hayatta girmezdim bu kart işine ya hani çok büyük tufaya düştüm Rıdvan Hocam anlatırım bi ara…

Canımın içi bu yazıda yok zamanımızda millete bok atıp simdi aynısını yaptıgim seylerin ilkine az bişe değindim konu sürcek bi vakit sonra diğerlerine de değincem bundan sonra yazılarda resim olmaz bence zira almadan once her boku yiyebilecek sandiğım telefondan yazdığım yazıya nasil resim ekleyecegimi bulamadım sen orada banka reklaminda oynayan kafasinda marul kıvırcığı güzellerden biri düşün böyle elindeki kredi kartini bloğa sokuyomus gibi yapsin mesela…

Selam benim bahtı kara dijitürk kurbanı kapatılmış, hırpalanmış yüreğiyle bir kedi masumluğunda aynı kedi tırmığında hırçınlığıyla bekleyen bloğum. Sana desem ki en son sana yazdığım günden beri para&bilgisayar eğrisine giremedim de sana yazamadım tırmığı suratıma yerim ama doğrusunu söyleyelim evet benim arka planı kara ama özünde ak bloğum para bulamadım da yazamadım. Dayanamadım dostlarımızdan aldığımız sıfır faizli paraların bir kısmını senin için harcıyorum bu vefasız kelimelerle affola.

Şimdi daha önce değindiğim konuya binayen şehir değiştirdim hem de memleketimin serhad şehirlerinin birinden bir diğerine gidecek kadar. Şehir değişikliğimizin elbet ilk nedeni işsizlikti ki her haber programında küt saçlı zengin kadınlar “üniversiteli gençlerimizi işsiz görmekten esef duyuyorum” dedikçe benim gözlerim doldu. Tamam üniversiteli gençler olarak kantinde elde kolalar langırt oynarken kız kesecek kadar maharet dolu beyinlerimiz az bişeler üretmeye çalışsaydı belki işsiz kalmazdık. Ama belkide üreten halimizle de işsiz kalır harbiden meclis önünde kendimizi yakardık. Ama harbiden dersler sıkıcıydı kanka. Kimse üret demiyordu ki, söylüyorum ezberle! diyordu. Sonuçta kantinlerde harcanan bedbaht saatler derslerde harcanan zorba zamanın sebebi gibi geliyor bana gibi, olabilir mesela. “Bu anlattıhlarım hayatınızda hep karşınıza çıhacah” diye başlayan hocamın sinüs 30 dan tanjant 90 a kadar yolu var o ayrı ama keşke bizi boğmasalardı…

Mezun olduktan sonra işsizlik olayı belli başlı bir sıralamaya giriyor; başta nasipten çıkan işlere burun kıvıran işsiz gençlik günler bir bir geçerken, uyuma saatleri sabah 6 yı gösterirken artık sosyal ortamlardan giderek uzaklaşıyor ve orda burda duyduğu işleri kendine yakıştırmaya başlıyor. Sinema bileti kesen gişe memurlarını görünce aslında kıyak iş diye başlayan bu sıralama kapıcı çöpü almaya gelince kapıcımı olsam, eve öğrenim kredisinden kalan borçları getiren postacıyı görünce postacı mı olsam, haciz kağıdının altında imzası bulunan mal müdürünü görünce “ben en iyisi mal olim zaten yükselir bigün müdür de olurum” diye psikoloji lastik gibi hem uzuyor hem de geriliyor, lastiğin kopma olayına ise halk arasında “kayışı kopartmış” deniyor ki işte onlar da ben gibi evden kaçıyor.

Tabi evden kaçmak böyle” portakallı pekin ördeğime sinek düşmüş yiyemedim” bahanesiyle sınırlandırılamayacak bir mevzu. Benim zaten var olan sülale-i annem ile yaşadığım çatışmalar memleketimde sabır&tahammül eğrilerini de yok etti. İş buldum “o hadar ohudu pohum gibi iş buldu” olur. Evde otudum ”o hadar ohudu bi poh olamadı” oldum sonuçta illa “poh” ile kurulan cümlelerde gizli özne oldum.

Memleket derken o da değişken bir mevzu neye göre memleket, kime göre memleket… Anamızın doğurduğu yer hemen memleket olmamalı, ne bilim aynı memlekette analarımız doğurdu diye “ovvv memleketlim” diye insanlar birbirine sarılmamalı, harbi memleket veya memleketli diye kavramlar varsa memleketli memleketlisini gurbette oynaşı sanmamalı. Memleketlilik harbi bi boka yarıyorsa babalar rahimlere aynı memlekette salmalı yavrularını, analar ağız birliği yapıp aynı memlekette, aynı hastanede, aynı odada, mümkünse aynı yatakta doğurmalı evlatlarını ama inanmıyorum yani en azından kendi memleketlerime güvenmemekteyim, üstüme gelmeyin dağlar oy dağlar…

Evden kaçmak için kültürel bir çakışma da lazım ayrıca

Üniversite zamanında uzun süre doğduğum şehirden uzak kalmak aslında yaşadığım yere beni uzak kılmış onu anladım. Ne bilim önceden dikkat mi etmiyordum nedir, bir dışlanmaya maruz kaldım uzunca. Gülümseyerek bir yere girmek “ne ayah lan bu dangalah” a kadar uzanan fütüristik bir süreç. Memleketten kaçmadan önce apartmanımızın 4. katında yaşayan gençten bir doktor arkadaşımız kız arkadaşıyla eve geldiği için apartmanın yöneticisinden feci bir fırça yedi. Fırça derken post-modern mecaz-ı mürsellerde adı geçen kelimelerden oluşan fırca değil, bildiğimiz arabaların üstünde kuş sıçmıklarını temizlemeye yarayan tuvaletlerde, banyolarda neden muhafaza edildiği anlaşılmayan saplı fırçalardan. Doktor kardeşimize yönetici tarafından yapılan bu darp olayından sonra yöneticimizi karşı apartmanda ailesiyle yaşayan kendi kızından küçük liseli bir kıza yavşarken yakaladığımda “sigara sarısı bıyıklarda kıskançlık tüten otistik hareketler” kitabında(1) adı geçen “godoş cafer” karakteri(2) gözümün önünde belirdi. Yani aynı yaşları elleri şüküsüne mahkum yöneticimiz kendi zamanında yapamadığını yaptığına inandığı doktoru kıskançlık dürtüsüyle darp etmiş bunu anlıyorum. Yanlış da anlıyor olabilirim ki ben zaten malım.

Neyse bloğum canım benim.  Böyleyken böyle işte. Dedikodulardan, hırdan gürden uzağım. Tabi her rahatlık bir mutluluk çubuğu olur, o çubuk da batar da batar onu da sonra anlatırım. Şimdilik Çanakkalede işimiz var da daha maaş alamadık. Maaşı aldığımda yine gelirim. Borç parayla yazılan cümlelerden bu kadar olur. Daha sık yazmaya çalışacağım. Öperim gözlerinden balım.

(1) böyle bir kitap yoh..
(2) doğal olarah böyle bir karakterde yoh. ama ben yazcam öyle bişe.

AŞTİ’ yi bilen bilir, zemin katında arabaların pir-u pak olduğu yerde iki otobüs arasına çişimi ederek AŞTİ tuvaletinden kurtardığım 1 lirayla sana sesleniyorum ey blog. Dün aldığım pek hızlı kararla doğunun küçük ilinden başkente yola çıktım. Yüksek dozda işsizlik otobüsün 42 numaralı koltuğunda motor sesinden sabaha kadar otobüsün morotuna, bujisine, kayışına, şaftına küfretmekten çok daha mühim kalıyor.

Yolculuğumuzun en önemli amacı iş bulmak. Biraz keyfim yerine gelirse meclis önünde kendimi yakmayı planlıyorum da şu anki moralle olmaz o iş.

Daha evdekiler yokluğumu anlamamış olacaklar ki telefonuma yanlışlıkla gelen bir çağrı bile yok. Toplamda 110 lirayla çıktığımız bu yolda, Çanakkale için aldığımız biletten sonra geriye pek birşey kalmadı. Şehrimin güzel otogarından Çanakkaleye bir tane aktarmasız araba olaydı ne güzel olurdu. Gerçi 22 saat yolu bir çırpıda gitmek nasıl bir deneyim isteğiyse neyse…

Ankaraya gelene kadar sövdüm durdum koridor kenarına. Otobüsün en arka 4 lüsüyle kıçımın kenarını her 20 dakikada bir uyuşturmuş çekilmeyen koridor kenarı. O derece yorgun düşmüşüm ki Çanakkaleye bilet alırken “18 numara iyi mi?”diye soran adama iyi iyi dedim geçiştirdim. Kızılay yolunda Ankaray içinde yaptığım permütasyon ve kombinasyona göre yine koridor kenarındayım. Tabi yorgunluk ve sinir kızılay metrosundan çıktıktan sonra kendi kendine konuşma psikozu yarattı. Yanımda yürüyen saçlarını üstten toplamış, soğukta kapri ve sıfır kol penye giymesiyle normal olmadığını daha ilk intibada bırakan kadın “eniştene sıçayım, enişte kim, köpek enişte” diye annemin bana kurduğu cümlelere parallikte eniştesine sıçıyordu, ben de “ne koridoru lan yine mi kodumun koridoru ne koridoru” diye kadına eşlik ederken buldum kendimi. O değil Ankara insanı çok normal karşılıyor böyle şeyleri kimse napıyonuz lan siz bakışı bile atmadı. İyi ki varsın Ankaralı.

Ben çok önceleri bir daha gelmiştim Ankara’ya, metroda konuşuyor diye çocuklarını çekiştiren “şşşşttt metrodayız” diye metroya bir ibadethane, bir kütüphane ne bilim bir hastane, bir banka kuyruğu misyonu yükleyen ebeveyinler vardı. Şimdi o çocuklar büyümüş liseli olmuş metroda seslerini ayyuka çıkarır olmuş, ebeveyinlere sadece sağa sola kafa sallamak kalmış. Ama böyle daha bi renkli olmuş memur kenti. Ayrıca Ankara’ ya gelmek için otogara giderken bindiğim şehrimin minübüsunun buram buram tezek kokusundan sonra Ankara’da genç, dinamik ve arkadaş arasında bıldırcın kod adıyla andığımız kızların zıpırlıkları insana o araca koyun, kuzu, inek, öküz binmediğini gösteriyor ki bu da insanı güvende hissettiriyor.

Şimdi Ankaradayım az sonra Çanakkaleye gidecek bir başka koridor kenarı rezerveli otobüse binecem ama bir kişi sorsa ki ne diye verecek cevabım yok. Hepimiz zaman zaman evden kaçmak istedik. Bazılarımız yaptı bazılarımız kırdı kıçını oturdu evine. Her halukarda biri diğerinin yerinde olmak istedi. Ama önemli olan zaman kavramı. Tamam lisede böyle bişey yapsam evde biraz panik olur, bulunduğumda da “çocuk işte” affından yararlanırım da 30′a 3-5 kala evden kaçmak enteresan bir duygu. Hep şimdi evde olsam gibi pişmanlığa ramak kalan cümleler beyinde. Bunların cümleye dökülüp ağzımdan çıkmaması efenime söyliyim özellikle de gerçek olmaması en büyük temenni. Ama şimdi evde olsaydım mesela uyuyordum, tuvaletlere 1lira para vermiyordum, toktum ve en önemlisi yanımdaki bilgisayarda oturan gri takım, siyah gömlek, siyah ayakkabı, siyah saçlı, simsiyah çakma memati yazıdıklarıma dik dik bakmıyordu.

Çanakkalede görüşürüz blog. Şimdi yanımdaki dallama durup durup ne yazdığıma bakıyor o yüzden tedirgin oldum, biri bakarken en basitinden çişimizi bile yapamıyoruz. Yazı nasıl yazalım.

Kabakulak Kocakulakoğlu
Ankara

Bak blog. Sana yazmaya geldim. 2 ay oldu yine işsizim. İnancım oydu ki sana yazmazsam hayatım düzen girecekti ama daha bir bok oldu güzel kardeşim. Annemi komşulara benim dedikodumu yaparken “bi gitsede gurtulsah” derken yakaladım yine. Ama o ilk duyduğumda ki bunalımlar olmadı. Kendi kendime “giderdim ama işim var ahuauha” dedim gittim çekirdek yedim. Kendime yeni bir sitil oluşturdum. Taktığım bere, bıraktığım top sakal… Kuzey İrlandalılara döndüm. Mahallenin bıcırları fotoğraf çekerken yakaladı beni “turist turist ananızızıkm” dedi kaçtılar. Durdum turistlere üzüldüm iyi mi… Demek bu şehre turist diye gelenler analarıyla dönüşte kesinlikle helalleşmeliymiş, onu anladım.  Kafada yarattığım totemim yine kaba etimde patladı, kafamda başlayan her tırışka inanç gibi. Ben sana ne yazdım blog!

Sana aşk hayatımdan hiç bahsetmedim. Zaten kendi kendime bile konuşurken bahsi geçmeyen mevzuyu buraya niye taşıyayım? Daha önemlisi eğer mevzu kadın olacaksa dikkat edilmeli. Kadın yüreğinin ateşini idrarıyla söndürür ve kadın yüreğine işeyebilen tek varlıktır. Ben böyle tehlikeli varlıklarla uğraşmam. Uğraşsam da yazmam. Bu halimle inime sığmıyorum bide götüme çalı bağlamam. Cinsel hayatımda tık desen yok. Homoseksüel değilim. Bildiğin taş gibi erkeğim. Sadece yakalarsam mucuk mucuk erkeği değilim. Bacıma aldığım ilk üniversite hediyesi pufuduk köpek vardı. Geçen ona sarılmış uyumuşum. Son yıllarda cinselliğe en yakın durduğum yer odur kabul edersen.

Dünya meseleleriyle aram yok. İşsizim tek mesele o. O da dünyanın para politikası işte. Dünya dediğin gözünü para bürümüş planetten ibaret. Paranın hiç ettikleriyle piç ettikleri arasında kurduğu ortak yerleşim alanı. Çok somut örnek istersen bir gökdelen ve dibinde yatan evsiz adamı düşün derim. Ama dünyanın kahrını orta direkler çeker. Aha zengin oldum aha zengin olacam derken ya hiç olur ya piç. Kısacası bu. Uzununu yazmak istesem zaten yazardım.

Uzun yazılar yazdım. 3-5 cümleyle blog tutanlara ayar oldum. Hala içimizde gezinen onlara twitter’ı gösteriyorum. Gidin orada yazın 140 karakterli cümlelerinizi. Hem sağlamından 300 tane yazsan popüler bile olursun. Parmakla gösterilirsin, ayakta alkışlanırsın. İlk cümlen benden olsun “Ruhlarımız bedenimizi aydınlatan güneşlerdir. Yakmamasını istiyorsan iyilik yap.” Kafadan attığın cümle bu kadar olur işte. Neyse bu kötü örnek olsun irrite olma hemen. Düşünsen daha iyisini yaparsın. Heeyy üç-beş kelimelik blogcu sana diyorum?!

Sana en çok kafama en çok takılan şeyleri yazdım blog. Bundan sonra da aynı yolda ilerliyorum. Sana yazmadığım günlerin daha bok geçmesine binayen gel elini öpeyim, sana biat ediyorum.

*** Bu bir blogla barışma yazısıdır.

İlk hitabım sana değil 2011, 2010′ a…

Pek değerli bir zat gelir… bellidir o göz hareketlerinden, el ovuşturmalarından, her şarkıyı kafayı sallayarak dinlememesinden öksürürden elini yumruk değil de avuç ayasını dışarı doğru göstermesinden. Değerli insanın hali başkadır hele hali başkaysa tipini anlatmaya flash tv de rüya tabirlerini sunan karı yetmez, rüyasında görse heycandan altına işer. Yekten ismi neydi diye sorsan Fatih Sultan Mehmet‘ ti diye fetih ister. Önemli insan mütevazi takılırsa aynı zamanda sevgilerin katlanmasına neden olur. O önemli insan susadığında, biri musluğa atıldığında yok yok ben alırım olur mu öyle şey desin de bu mütevazi önemli insanın ayaklarına pas pas olasın gelir, susadı musluğa varmaz olaydı diye çınlarsın.

Günümüzün önemli adamlarının tamamı televizyon semalarında irtifa kaybetti. Yeni önemli adamlara ihtiyacımız var. Önceleri bi Hıncal gördük mü dibine düşerdik, general konuştu mu evde en uzun askerliği yapmışlardan biri dikkkaaattt! çeker esas duruşa geçerdik, avşar kızını gördük mü aklımıza tenis değil İbrahim Tatlıses ve penis gelirdi. Şimdi kıymetleri kalmadı. Twitterda arkadaş diye ekledi mi, bir de “sabahları uyanırken o kadar zorlanıyorum  ki iyi ki köpeğim var, hayata tutunma sebebim.” diye bi twit yolladı mı önemli insanlar anlıyoruz ki harbiden bizim gibi insanlar hatta biz bi de ruhsal olarak sağlıklıyız yani. Şuraya espiri olsun diye bile evcil hayvanıma gönderme yapmam. Mama yiyen hiçbir canlı benim muhatabım olamaz, olmamalı.

Eskiler Ayhan Işık tanırmış ama varlığını kimse ispat edemez. Bizim cinli hikayeler gibi birinci ağızdan hiçbir zaman duyamazsın onların hikayelerini. “Ayak bastığı toprakları göremezmişsin, hem de kocaman adamlarmış yani bakma yamalı perde de küçük bile gösteriyorlar” diye birbirini dürterlermiş kişiler, dürtüğü yemiş sinemalarda. Şimdilerde hepsi televizyonda arkadaş. Hele azcık güzel bi işin var da asgari ücretin az ötesinde maaş alıyorsan evine uydu çeker bilmem kaç yüz kanalda önemli insan izlersin. Ama önemli insanlar da önemini bilecek, birbirlerine hitabında az önemli olduklarını anlayacaklar, anlamalılar yani.

Geçenlerde yurtdışı seyyahlığı yapıp latin kızlarına türkiiiyyaaaa diye çığırtmayla, en son ekmeği 70 lerde bi fransız askerinin elinde görmüş yerlilere ”dis is törkiş dılayt” diye türk lokumu ikramlarıyla voleyi vurmuş acun kardeşimizin dans programını izliyoruz. Acun önceleri gördüğünde heycandan altına işediği insanları şimdi televizyon karşısında laf sokarak para babası rolünü oynuyor. Milleti afedersin itin götüne sokuyor sonra çıkarıp itleri değiştirip tekrar kafalarını sokuyor. Paranın önemli adam paradoksunda gelinen son nokta, son önemli insan Acundur kardeşim.

Şimdi bu baldırın ve bacağın öenmli rol oynadığı dans yarışmasında ismini vermek istemediğim iki seksi şey birbirine yayın esnasında iltifat ediyorlar. Biri diğerine “ayhhh canım ne kadar seksisin” diyor ötekisi de ona “ya canım yaa tişikkür ederim sende çok seksisin gerçekten” diye iade-i teşekkür ediyor. Şimdi tamam ben de o kadınlara seksi derim, hatta dedim. Ama genel itibariyle erkeklerin seksi kelimesinden kasıtlarını;

1- Onlar birbirine seksi derken tan sağtürk’le acunun birbirine bakışlarından,
2- Benim açıklamamdan anlayabilirsiniz değerli dostlar. Elimizde benim kelimelerim olduğuna göre kastımızı anlatayım;

Seksi erkekler arasında argo tabirle tam götürmelik, bal döküp yalamalık, yutmalık, fantezia alemine bende varım dedirtecek kişiler için kullanılır. Yani sen seksisin demek; ulan tam götürülmeliksin seni böyle alsalar aralarına 5-6 erkek of of of gıkın çıkmaz yemin ediyorum… sen daha seksisin demek; o da bişe mi sen o kadar seksisin ki keşke seni bi inşaata bağlasak bi inşaat hatta bi cadde hatta ve hatta bi şehir üstünden geçse. Demeye gelir ki Acun ile Tan’ ın birbirine bakışı da işte tam bu noktayı anlatmaya çalışyor.

Hey hat. Biz Hülya Avşarın resimlerini bulabilmek için google’ in yok zamanında internetlerimizi bağrı açık, yağız, kıllı göğüslü, derin gözlüklü, mağrur bakışlı eylemiş neslin gençleriyiz. Önemli insanların birbirine böyle hitaplarını hayal edemedik. Sapık zamanlar yaşadık biliyoruz ve sapıklık liseli kılzarın eteklerinin havalanmasını beklemekten daha fazlasıydı. Ama önemli insanların birbirine televizyonda seksisin diye iltifat edecekleri günleri hayal edecek kadar değil. Benim içinde bulunduğum zihniyet ikiz kuleleri vurmuşlar dediklerinde ikiz kulenin meme değil bina olduğunu anladığı zaman çöktü gitti. Yerimizi daha bi efendi devire teslim ettik sanırdık biz.

Azdan az, çoktan çok gider evlat… – Önemli İnsan Çakır.

Ben ne zaman bişeye tövbe etsem kesin bi sevdiğimiz olaya el atıyor, ben de o eli öpüyorum, arkasını döndüğünde de kendi elimi kafama vuruyorum. Şimdi bu garip bişe mi? değil kardeşim. Ben garip bi adam değilim, garip alışkanlıklarım da yok. Hatta şimdilerde çok meşhurlaştı; “Gerçek hayatta nasılsam öyleyim. Çoh doğalım. Harbi kocaman kulaklarım var. Elbette malım lan.” edebiyatına da son verdim. Samimi görüncem derken bok da etmeyelim hayatımızı. 

!

New york’ta beş minare ye gittik bugün. Toplumsal verilerin içinde kaydı, feysbuk hesabı, cep telefonu olmayanlar bile ordaydı.Mahsun tam artiz olmuş kardeşim. Helal olsun. Ama filmlerinin en sonunda nedense hep bir ağlatma isteği görüyorum. Mahsuna televizyonda soruyorlar; Mahsun böyle böyle diyorlar, ajitasyon yapıyormuşsun, gözlerin kiri pasını atıyormuşsun diyorlar, başlıyor gözleri dolmaya; “on iki sene önce yazdım lan ben onu” diye. Nalakası var Mahsun? Desene ben duygusal bir vatan evladıyım. Ayıplıyor muyuz? Manyak mısın Mahsun?

Bir mısır alalım, yanımızdaki ağzında hılaç hılaç mısırı gevelerken sadece sinir olamayalım dedik. Sinir olurken aynı zamanda sinir de edelim, filmin de ayrı bir metaforu çıksın istedik. Aldık mısırımızı kolamızı efenime söyliyim, geçtik oturduk.

Tam 45 dakika reklam verdiler. Yuh dedik, arada küfrettik, birbirimize mısır filan attık… yok geçmiyo zaman. Ne filmmiş arkadaş 45 dakika reklam yahu 45 dakika. Gerçi 45 dakika boyunca daha önce 37 ekran tüplü televizyonlarda izleidiğimiz reklamlarda bi çeşit haz da aldık. Ama baydı, sıkıldık, gına geldi, mısırımız da bitti, o kadar para verip neden bu kadar reklam izlediğimizi sorguladık. Arada millet birbirinin koltuğuna oturmuş görevli onları ordan oraya sürüklerkene Allahtan birbirlerine girdiler de azcık kavga gürültü oldu zaman geçti.

Film başladı. Başları tamamen ekşın. Ama bi yandan da kıllanıyorum yani bütün bu ekşınlar zaten fragmanda vardı daha olur mu olmaz mı, oldu da olmadı, vurdu da kırdı, aha herifin karısı hristiyan çıktı derken ilk yarı bitti. Havada böyle gözle görünür şekilde bi manyama ortaya çıktı. Kimse bi bok anlamadı, noludu, kim kime vurdu derken kimse yerinden kalkmaya fırsat bulamadan ikinci yarı başladı.

Yani dedik ya fragmanlar bünyeyi kıllandırdı diye. Bünye doğru yerden yapmış gıdı gıdıyı. İkinci yarı tek bir ekşın olmadı arkadaş. Millet Mahsun’un dağda hanımını kurda kuşa yedirmiş ayı gibi fink atmasının nedenini çözemediğinden, en yakınındaki mısır paketlerini kemirip kemirip Mahsuna küfretti. Yani “senin derdin neden bizi o kadar gerdi” filmine dönüştü bi anda.. Anadık mı sonuna kadar bişe, yer yer işe… Ama böyle gizemler çözülürken vay canına gibi değil de daha bi hımm şeklindeydi tepkiler.

Sonunda nihayet o Mahsun’un final ağlatış sahnesi geldi. Sinemada göz yaşlarında yer yer boşluklar gözlendi efenim. Ben herkesin o duygulandığı son sahneleri izleyemedim bile. Yanımdaki yarmanın ağlayışı tee 3 sıra önlerini bile duygusal sele gark etmiş, ben döndüm adama bakıyorum. Böyle korkutucu bir ağlama olamaz kanka. Resmen ben adam ölüyor sandım. Karanlıkta bişe de görünmüyor, yanındaki kadının sesi geliyo arada “bülent lütfen sakin ol yağğ” diye. Tam rezillik.

Film bitti arkadaşım. en çok ağlayanlar salonun önünde bekleyen diğer matine sosyetesine kızarık gözleri göstermemek için kalkmadılar yerlerinden. Ağlamış gözlere merhem niyetine ıslak mendillerle ıslak gözlere deva aradılar.

Şimdi tabi fragmanlarda iki üç el silah sesi, azcık taramalı, biraz operasyon havası, bir iki havada uçan insan beğenide de uçma yaratıyor ama işte bastın mı bir mp3 player parası filme, bide istediğin gibi çıkmayınca fıs oluyorsun. Annemin haberi olsa o filme o kadar para verdiğimden, beni beş minareye gerer üstümde cuma namazı kıldırır yemin ediyorum..

O değilde millet Kurtlar Vadisi Filistin’ in fragmanı kesinlikle izlenmeli. Filmini siz bilirsiniz. Bence fragman iyidir.

Oturun çocuklar. Sessiz olun bakim. Ders başlıyo kırmiiim bi tarafınızı. Fişlerden devam ediyoruz…

Evet şimdi tekrar ediyoruz;


At Ali’ yi tekmele

4. sınıflardan Ali diye bir çocuk getirdi öğretmen sınıfa. Ali ata bak dedi o da döndü baktı. Anladınız demi yavrularım dedi. Yavrular anladı. Anladık ki öyle yekten ata bakmak suratta mal bir ifade bırakıyor. Çocuk aklı işte o zamanlar çok içerledik kırsal eğitim öğretime. Yavrular olarak biz sanıyorduk ki bizim orda at çok diye ata bakıyor Ali. Aynı Ali misal izmirde olsa Ali avrada bak olacak Ali de avrada bakarken o mal ifadeyi değiştirecek. Ata bakmak ve mallık kaderimizdi sandık.

Olayın daha önemli tarafı; Ali’ nin ata bakışını anca pratik yaparak öğreneceğimizi düşünen beyinler her sabah yaradan ne kelimeler yaratmış dedirten kelimelerden anlamadığımız cümlelerle yeminler ettiriyordu. Anasının ak sütüne karışmış omega3 lerle, ballarla, muzlarla beslediği, asker çocuğu zekası taşıyan yumru elli badem gözlü bebelerin ezberleyip, okul camiasına tekrar ettirttiği andın hala ne boka yaradığını bilim açıklamış değil. Ne dediğimizi anlamadığımız için de hayatımızda ilk kez ettiğimiz yeminin heycanını yaşayamadık. Arada bilime saygımız, sevgimiz, güvenimiz de gitti. Tüh.

Emel ipe takıl kafanın üstüne yere düş!

Gömleğinin, pantolonunun çizgisi kaymış okul yönetimi 3 kişi oturduğumuz sıralarda 2 kişi oturtmaya çalıştıl bi zamanlar kabul etmedik. Bu seyreltmeye anlam da veremedik. Hadi biz sırada 3 kişi kartona konmuş civcivler gibi birbirimize sarılıp ısınmaktayız. Nedir sizi tek başınıza ayakta sıcak tutan o fizik ötesi güç?

Bilmem bilir misiniz, soğuk havada kakanızı yaparsanız çıplak gözle bokunuzun üstünden çıkan dumanı seyredebilirsiniz. Tuvaletimiz okulun arka sokağında Edisondan habersiz bir kulübeydi. 3 kişi yan yana işer, kol kola donumuzu çeker, omuz omuza donmuş musluktan su damlası beklerdik. Tuvaletimizin bu ahır özellikleri yanında unisex oluşu moden bir hava katıyordu ayrıca.

Bokumuzun dumanını seyir hali eğer biraz uzun sürerse “götüm dondu! götüm donudu!” diye o minik çıplak götünüzü okul yönetiminden birilerinin daha yeni elektrikli sobadan çektiği sıcak elleriyle ısıtmasını talep edebilirdik işte her kaosta öyle başlıyordu zaten.

Bizim oyunlarımız sınıfa taşıdığımız odunları, kömürleri ”odun ve kömür ile etkin soba yakma teknikleri” konusunda uzmanlaşmış öğretmenin önüne atmak, onun o küfrede küfrede yakmaya çalıştığı sobayı yada küfreden öğretmeni  izlemek. Kömür olmuş elleri musluklar donduğu için yıkayamamak, birbirimizin suratına sürmek, eve gittiğimizde anamızdan 1 ton kömür dayağı yemekten ibaretti. O yüzden kıskancız aczık.

Ilık süt kayna Işıl’ ın üstüne dökül!

Evimizin mutfak dümeni başında sümen edilmiş taze besincikler poketopun içine konulmuş pikaçu gibi fermantasyon geçiriyordu. Cillop gibi elma koyuyorsun pörsüyor, portakal koyuyorsun şişiyor, kalıp peynir koyuyorsun eritme oluyor, afedersin turp koysan anana sövüyor. Hele mevsimlerden kışsa, hele yumurta koyduysan kesin donuyor. Eksi anasının hörekesi soğuğunda donmuş yumurtaları çözmek sağlam bi küresel ısınma istiyordu ki sera etkisi yaratacak ossuruk bizde yoktu canlar.

Bu koşullar altında ılık süt tabiri sadece gaz yapan bir içecek olarak geçti kayıtlara. İçen varsa tee diğer sınıflardan belli oluyordu. Hatta doğru tarifini yapsam o kokuyu herkes tanır. Şöyle; Ilık sütün midede soğuktan buzul olması, ince bağırsağa kadar kendini mayalama çalışmalarıyla gaz olarak yumurtayla, yanmış lastik kokusu karışımı çıkan kokuydu o.

Bonus; Bana Çocukları Ziklemediniz Dedirtemezsiniz!

Yine zulümlerden zulüm beğendiğimiz bir kış ayı Süleyman Demirel geliyor diye diktiler bizi yolların kenarlarına. İt gibi titriyoruz dicem itlere yazık. Biz bir hayvandan daha çok titriyorduk. Titremekten çeneme ağrılar girdi, kulaklarım bir sarıya bir pembeye döndü. Sülüman dayıya ayıp diye montlarımızı giydirmediler üzerimize. Sanki montolarımızı giyersek “Sülü bu montların kapşonları var ya… sana girsin eylemi“ne dönüşecek olay. Selamın kavlen yahu.

 Aha geliyo aha geldi derken, bizi sevecek, oyuncak verecek sanırken akşama doğru önümüzden siyah siyah arabalar geçmeye başladı. Bitanesinin içinden bize bakan kel bi adam. Bırakın durmayı resmi araçlara özgü korna bile duymadık efenim. Ne gördünüz dedi öğretmen sonradan, ne görecez aynı Ali’nin ata baktığı gibi bize bakan bi adam gördüm. Şapka? Valla onu görmedim… Ama baya baya bildiğin adamdı…